Ο Τζάμπας πέθανε αλλά όχι η μάνα του.

by Legion

Πριν μερικές βδομάδες έγινε διαφημιστικό κρακαμπούμ με κεντρικό χαρακτήρα του Τζάμπα τη μάνα. Ο μύθος θέλει τα διαφημιστικά πρότυπα να πηγάζουν κατευθείαν από το ασυνείδητο της κοινωνίας. Κάποιος που μπορεί να έχει υποτιμήσει τη δύναμη της διαφήμισης σίγουρα θα πει: “Εγώ δεν ξέρω κανέναν που να έχει ψωνίσει κάτι μόνο και μόνο επειδή το είδε σε μία ωραία/έξυπνη διαφήμιση”.

Σύμφωνοι. Ούτε εγώ ξέρω κάποιον άμεσα. Ίσως επειδή ούτε ο ίδιος δεν το γνωρίζει. Οι διαφημιστές ή τέλος πάντων όποιων η κούτρα κατεβάζει αυτές τις ιδέες, είναι εκπαιδευμένοι να διαβάζουν το υποσυνείδητο της εκάστοτε κοινωνίας μεταμφιεσμένο σε αυτό που ονομάζουμε “πρότυπο” (με μια διαδικασία παρόμοια της ύπνωσης΄ ενώ εμείς κοιμόμαστε αυτοί μελετούν τα όνειρά μας), να το μεταφράζουν σε ανάγκες (πραγματικές ή πλασματικές δεν έχει καμμία απολύτως σημασία) και τέλος δημιουργούν ένα πρότυπο (ναι, ναι πρότυπο-ception) ώστε να εντυπωθεί στο υποσυνείδητό μας αθόρυβα, χωρίς δακτυλικά αποτυπώματα.

Τουτέστιν, η διαφήμιση δεν χρησιμοποιεί τα κοινωνικά πρότυπα για να γίνει αποτελεσματικότερη, αλλά τα αλλοιώνει και ενίοτε δημιουργεί δικά της, φτιαγμένα από ρετάλια αχρήστων, χίμαιρες/frankenstein/omg-it’s-alive πρότυπα. Είσαι ακόμα σίγουρος ότι δεν ψώνισες κάτι επειδή δεν είχε ωραία διαφήμιση;

Τότε λοιπόν ο πατέρας μου, μου έστειλε ένα email (γιατί είναι το χόμπυ του να μου σπαμμάρει το email με ότι βρίσκει) που αναφερόταν σε ακριβώς αυτό το ζήτημα. Η πηγή παραμένει άγνωστη και αν κάποιος γνωρίζει τον δημιουργό να μου πει το όνομά του ώστε να το συμπληρώσω για τα credits. Απολαύστε.

Αρχή

«Τα εν οίκω μη εν δήμω» ήταν μια από τις αρχές. Μια! Το τονίζω. Γιατί οι μάνες δίδασκαν αρχές και τρόπους καλής συμπεριφοράς με την σέσουλα. «Πες ευχαριστώ, παρακαλώ, μίλα στον πληθυντικό», «Ψηλά τους ώμους, μη καμπουριάζεις, μη λες –καλέ-, να σφίγγεις το χέρι όταν χαιρετάς, να κοιτάς στα μάτια όταν σου μιλάνε». Τα αγαθά κόποις κτώνται. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει. Μη φανταστείτε τους ανθρώπους μίζερους. Το αντίθετο. Ήταν οικονόμοι, νοικοκυραίοι στα του οίκου τους αλλά κιμπάρηδες, γαλαντόμοι στις συνευρέσεις, στα δώρα τους.
Καβγάδες γίνονταν για το ποιος θα κεράσει τον άλλον. Ήταν όλα ρόδινα; Καθόλου. Αλλά η φτώχεια αντιμετωπίζονταν. Κατ΄αρχήν από τους ίδιους. Με εγκράτεια, στωικότητα, ανακύκλωση πριν την ανακύκλωση, καρτερία, σχεδόν με σοφία. Με την απόλυτη γνώση του μέχρι πού μπορεί να φτάσει το χέρι σου. Δεν είμαι απονήρευτη. Δεν ήταν όλα ρόδινα. Κι ούτε υπάρχει πασπαρτού για ευτυχία στις κοινωνίες…Ωστόσο πώς να το πω; Πώς να το δώσω να το καταλάβετε; Ας πούμε τα χρόνια εκείνα δεν παρήγαγαν πολλά σκουπίδια. Αλήθεια τι περίεργο ήταν κι αυτό! Στην κυριολεξία του. Μια σακουλίτσα την ημέρα κατεβάζαμε για το σκουπιδιάρικο. Σας δίνει αυτό εικόνα;…Κι ύστερα ήρθαν τα χρόνια τα φθηνά.
Έτρεχαν τα μάτια των ανθρώπων. Λαχανιασμένοι όλοι για κάτι παραπάνω. Και μετά για κάτι ακόμα πιο πάνω…Extention στα χέρια. Κι ανάβαση, κι ανάβαση (κι ωστόσο στην ίδια θέση). Σκουπίδι και κακό! Σακούλες και σακούλες. Μέχρι κι αρωματικές σακούλες σκουπιδιών, έφερε η κατανάλωση, στα ράφια των σούπερ μάρκετ…Να ξεγελάνε την μπόχα ενδεχομένως. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι λεπτομέρειες, τα μικρά, τα τοσοδούλια καταγράφουν τη δική μου ιστορία. Κι έτσι…Τα εν οίκω στα παράθυρα! Τέτοια εξωστρέφεια! Ξιπασμός. Κι οι μάνες και οι πατεράδες τον αχόρταστο για τζούφια αναρρίχηση. Νέου τύπου διδαχές. «Κοίτα νάχεις γνωριμίες κακομοίρη! Νάχεις άκρες!». Σπουδές κάτι σε business. Γκώσαμε business.
Kαι τις Τρίτες ένας Λαζόπουλος να δίνει γραμμή στο Κατηχητικό του και στο Μέγαρο Μουσικής να διαγωνίζονται παπούτσια ποιο έχει το πιο ψιλό τακούνι. Κι ήρθαν τα χρόνια τα δύσκολα. Των προσγειώσεων. Και ξέβρασαν αλήθειες. Σιωπηλές οι μάνες, άλλο τόσο και οι πατεράδες. Θυμό ξεφυσάνε οι καμινάδες. Μπουρμπουλήθρες βρασμού οι σχέσεις σαν νερό σε κατσαρόλα να περιμένει μακαρόνια. Και βγαίνουν ενδοσκόπια…. Συγκινητική η ηρωική προσαρμοστικότητα των ανθρώπων στην εποχή μας…Κι ότι θέτε πείτε μου! Μας εκτιμώ ξανά. Μας παραδέχομαι. Τέρμα οι συμβουλές και οι διδασκαλίες. Καιρός για σκέψη. Καιρός για ευθύνη. Και κάπου σ΄αυτό το σημείο, βγαίνει στην τηλεοπτική μας σκηνή, η μάνα του Τζάμπα παράταιρη, σε διαφημιστική καμπάνια.
Να διαφημίσει την καπατσοσύνη της. Να σκαρφίζεται και όχι να πράττει. Η εκδίκηση της γυφτιάς ξαναχτυπά. Όχι φιλαράκο! Σε σιχαίνομαι μα πιότερο σε λυπάμαι. Κυρίως όταν αποχωρείς αγκαζέ με την μανούλα σου… Αμφότεροι ικανοποιημένοι ότι κι άλλη μια φορά την σκαπουλάρατε, την βγάλατε καθαρή. Όχι φιλαράκο! Το έχω το μοντέλο ψυχικό τραύμα. Βγήκε σε πολλά αντίτυπα τα τελευταία χρόνια…Το τρέμω, το φοβάμαι, το φτύνω…Την χρονική στιγμή, που η ζυγαριά μου γέρνει οριακά, σε μια από τις δυο δυνάμεις που θα κατευθύνουν το μέλλον μας. Μακάρι να χαρακτηριστεί αδιέξοδο το μονοπάτι του εξυπνάκια…Μάνα του Τζάμπα χάσου! Σε βλέπουν και μικρά παιδιά… Σαν δεν ντρεπόμαστε!

Τέλος

Το απόγευμα της ίδιας μέρας που διάβασα το email, ήμουν στην πλατεία συντάγματος με την κοπέλα μου για βόλτα και σε μία στάση για βίαιο, ένοχο, πλην καθιερωμένο junk food slaughter συνέβη το ακόλουθο.

tzampa

.

MOTHERtzampaS

Το βρίσκεις αστείο;

Advertisements