Περί Υπερδυνάμεων…

by Legion

Ένα παιδί έχει πάντα τις πιο cool ιδέες. Κανένας (σημαντικός) κανόνας στη ζωή του, ρουτίνα και επανάληψη είναι άγνωστες λέξεις. Συνεπάγεται απεριόριστη φαντασία. Σαν παιδιά είχαμε και βοηθήματα από τα κινούμενα σχέδια. Δεν υπάρχει κανείς που να μην πίστεψε κάποτε ότι είχε (τουλάχιστον μία) υπερδύναμη που περίμενε μέσα του να ανακαλυφθεί. Και πέρασε άπειρες εργατοώρες κάνοντας βλακείες μπροστά σε ένα καθρέφτη προσπαθώντας να την πυροδοτήσει. Αρχικά, ήθελα να γίνω supersayan. Αργότερα ωρίμασα και ωρίμασαν και οι απαιτήσεις μου μαζί μου, οπότε προσπαθούσα να με κάνω να πετάξω. Ευτυχώς, ήμουν αρκετά σοφός ώστε να μην δοκιμάσω άλμα από το μπαλκόνι μου, αλλά προσπαθούσα να απογειωθώ από το έδαφος πρώτα.

Anyhow… Τα παραπάνω είναι για παιδάκια. Σήμερα έχω άλλη, ακόμα πιο ώριμη φαντασίωση για υπερδύναμη. Σου έχει τύχει ποτέ να περνάς δίπλα από κάποιον που ακούει μουσική με ακουστικά στη διαπασών; Παίρνεις μια στιγμιαία τζούρα από το μουσικό του γούστο, κατ’επέκταση από την προσωπικότητά του… Συνήθως, αυτό που ακούγεται από εκεί μέσα τυχαίνει να είναι απογοητευτικό. Αλλά ταιριάζει γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι απογοητευτικοί είναι.

Περπατάς στο δρόμο λοιπόν και κάθε άνθρωπος που περνάει από δίπλα σου αφήνει για μερικά δευτερόλεπτα λίγη μουσική, στην ριπή του αέρα που σε χτυπάει. Το ίδιο και αντίστροφα. Αντί για την κολόνια σου, ο διπλανός σου στην ουρά της τράπεζας θα ακούει τη μουσική που εκπέμπεις. Το μόνο πρόβλημα σε όλο αυτό είναι οτι υπάρχει η πιθανότητα να θεωρηθεί ότι μερικά ασανσέρ έχουν προσωπικότητα. Όλοι θα καταλαβαίναμε αν ο τύπος που μόλις μας χαιρέτησε είναι πιθανό μελλοντικό κολλητάρι που θα βλέπατε παρέα την τριλογία του Άρχοντα (extended) ή αν είναι άλλος ένας πουθενάς που θα βλέπετε μπάλα με πίτσες και μπύρες. Άλλο να σε χαιρετάει κανείς και να ακούς Led Zeppelin γύρω του και άλλο να σου ζητάει αλανιάρικα ένα φιλτράκι για το στριφτό του και να αναβλύζει από παντού Κιάμος και σε low quality μάλιστα. Θα μπορούσες να συμπαθήσεις ή να αντιπαθήσεις κάποιον τόσο άμεσα όσο συμπαθείς ή αντιπαθείς ένα τραγούδι, μέσα σε 5 λεπτά. Φαντάσου σε πόσο λιγότερο χρόνο θα γνώριζες κάποιον. Φαντάσου πόσους “άχρηστους” θα είχες αποφύγει, πόσα λιγότερα ψυχολογικά και φοβίες θα είχες και πόσο χρόνο θα είχες σώσει. Φαντάσου πόσο ελεύθερο χρόνο θα είχε ολόκληρη η ανθρωπότητα!

Το παραπάνω είναι ένα αγαπημένο τραγούδι. Όλα τα τραγούδια αυτής της μπάντας θα ήταν αδιαμφισβήτητα φιλαράκια μου. Έχουν όλα τους μια τέλεια αναλογία τσαντίλας και χαράς σε κάθε συγχορδία που μου απαγορεύει να αλλάξω τραγούδι. Όλα εκτός από αυτό. Τούτο εδώ είναι το τσαντισμένο, θλιμμένο και κυρίως απεγνωσμένο παράπονο ενός μουσικού. Πιθανότατα δεν πήγαινε τίποτα καλά όταν γραφόταν. Η κατάθεση ψυχής συμβαίνει στο 2:38 και διαρκεί λιγότερο από ένα λεπτό. Και είναι οδυνηρό για τις ψυχές μας. Ρυθμικό μέτρο που σου προκαλεί ταχυκαρδία σαν τύμπανα πολέμου, συγχορδίες που σου γαργαλάνε τα επινεφρίδια κάνοντας σε να οργίζεσαι ξανά για πράγματα που ήσουν σίγουρος ότι είχες συγχωρέσει και τέλος το σόλο της κιθάρας. Αν κάτσεις πολύ κοντά στο ηχείο μπορείς να αφουγκραστείς αμυδρά τον δαίμωνα που είχε κάνει κατάληψη στο σώμα του Angus και του ψιθύριζε τις νότες στο αυτί, ενώ αυτός με κλειστά μάτια και ιδρωμένος νόμιζε ότι είχε έμπνευση από τα ναρκωτικά. Πρόκειται για μία από τις πιο ειλικρινείς και βίαιες εξομολογήσεις που έχω βιώσει ποτέ μουσικά.

Τέτοια κομμάτια φυσικά τα θες κολλητάρια σου. Μεταμεσονύκτιες ώρες, με μια εξάδα μπύρες, οι δυο σας, κουβεντιάζοντας λέγοντας μια πρόταση την ώρα που όμως, θα καίει τον εγκέφαλο σου για χρόνια. Μπορεί να μην ακούω τραγούδια να βγαίνουν από ανθρώπους (ή δεν το παραδέχομαι γιατί ξέρω ότι δεν μου πάνε τα άσπρα πουκάμισα με μανίκια που δένουν πίσω) αλλά είμαι σίγουρος ότι γνώρισα κάποιον εκεί στα φοιτητικά μου χρόνια που είναι ακριβώς έτσι. Απολαύστε τον στην κορυφή της σελίδας.

Advertisements