Μαζική Υστερία

by Legion

Η σελίδα δεν είναι τυχαία λευκή και άδεια. Πρέπει να θυμίζει τοίχο δωματίου σε ψυχιατρική κλινική. Γιατί εδώ συλλέγουμε την ψυχασθένεια της ανθρώπινης ράτσας. Και φυσικά δε μπορούμε να αφήσουμε έξω από αυτό “μια ανώτερη δύναμη” και πως ο κάθε άνθρωπος νιώθει ανώτερος και φωτισμένος από μία τέτοια, διαφορετική από του…πλησίον του.

Κάποτε είχαν ρωτήσει τον συγχωρεμένο τον Bill Hicks πως νιώθει που θεωρείται τόσο καλός κωμικός παρόλο που έχει “άρρωστο” χιούμορ. Η απάντηση ήταν τόσο ωμή και περιφρονητική που αγγίζει τα όρια της προσβολής προς ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Δεν θεωρεί τον εαυτό του κωμικό. Στέκεται σε ένα βήμα και πετάει στη μούρη μας την ωμή πραγματικότητα. Το γεγονός ότι εμείς το θεωρούμε αστείο και γελάμε πιθανότατα σημαίνει οτι εμείς είμαστε οι άρρωστοι της υπόθεσης.

Στο παραπάνω βίντεο απολαμβάνουμε τον G.Carlin να βάζει στο στόμα του τον Θεό και τη θρησκεία. Όλη η ουσία όμως της απάντησης του Hicks κρύβεται στο 0:17 του βίντεο. Ο Carlin βρίσκεται στις ΗΠΑ και δίνει αυτή την παράσταση, όπου ολόκληρο το έθνος τους και η κοινωνική πυραμίδα έχει χτιστεί πάνω σε φονταμενταλιστικές βάσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι όταν ξεστόμιζε πως “ο πρωταθλητής στις μαλακίες και στα ψέματα είναι η θρησκεία” το λογικό θα ήταν να σηκωθούν από τις θέσεις τους και να τον κυνηγάνε με πυρσούς και τσουγκράνες και να εξαγνίσουν την ύβρι του αιρετικού με φωτιά. Κάθε άλλο….

Ζητωκραύγασαν. Στο 0:17 χειροκροτούν σαν ένδειξη επικρότησης. Με άλλα λόγια συμφώνησαν. Το πρόβλημα όμως είναι οτι απλά συμφώνησαν μέχρι το τέλος της παράστασης. Τόσο κρατάει ο ορθολογισμός σε έναν κοινό θνητό. Όσο διαρκεί μια θεατρική/σατυρική παράσταση. Ακόμα κι αν βρεθεί ένας καλλιτέχνης που μπορεί να ξεγελάσει ένα τέτοιο κοινό, να το κάνει να ξεχαστεί, να ανοίξει το μυαλό του, να περάσει την αμφιβολία και να χτυπήσει το status quo και την πεπατημένη στη ρίζα τους, στο τέλος ο κοινός θνητός θα πει ότι η παράσταση τέλειωσε. Ο ορθολογιστικός τρόπος σκέψης χάθηκε μέχρι την επόμενη παράσταση που θα τους ξανακάνει να γελάσουν. Λένε ότι ο καλύτερος τρόπος για να μετρήσεις τα δόντια του διαβόλου είναι να τον κάνεις να γελάσει. Παρόλα αυτά, στο τέλος φαίνεται να σε δαγκώνει πάντα.

Όσο περνάνε τα χρόνια, οι απορίες μου πολλαπλασιάζονται. Παρόλο που μεγάλωσα σε ένα τυπικό “χριστιανικά ορθόδοξο” σπίτι, ούτε φανατισμένο, ούτε παραδοσιακά αδιάφορο, απέχω κατά πολύ από την πρόθεση να μεταλαμπαδεύσω στους απογόνους μου ένα θρησκευτικό δόγμα. Ποιόν κρίκο έχασα; Ή πιο σωστά “γλίτωσα”. Και ποιόν κρίκο συνέδεσαν οι υπόλοιποι γονείς που έσπειραν την γενιά μου; Γιατί σίγουρα δεν αποτελώ αντιπροσωπευτικό δείγμα των πεποιθήσεων της γενιάς μου.

Ο ορθολογισμός επίσης, πεθαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Φαντάζει όλο και πιο ακατόρθωτο το να μπορέσεις να πείσεις το 40% των αμερικάνων ότι ο κόσμος είναι παλιότερος από 6.000 χρόνια. Πόσο μάλλον να τους εξηγήσεις ότι η θεωρία της εξέλιξης δεν εννοεί οτι μεταμορφώθηκαν από πίθηκους σε ανθρώπους μέσα σε μια μέρα. Και ακόμα κι αν το δεχτούν θα σε ρωτήσουν “γιατί υπάρχουν ακόμα πίθηκοι;” Αμφιταλαντεύομαι στο αν αξίζει να χαλάσεις σάλιο ή όχι. Παρόλα αυτά, συνήθως δε μπορώ να κρατηθώ.

Νόμιζα μέχρι πρόσφατα, ότι όλοι αυτοί που περιγράφω πιο πάνω ζουν κάπου μακριά. Μέχρι που, σε έναν ήρεμο και ειρηνικό καφέ κάπου στο Μαρούσι, βρέθηκα χωρίς να το καταλάβω στη δίνη μιας τέτοιας αντιπαράθεσης. Φόρεσα την πανοπλία του σκεπτικισμού μου, ακόνισα και στον πέτρινο τροχό της λογικής την αστραφτερή μου ειρωνία, φόρεσα την περικεφαλαία της υπομονής και όρμηξα.

Μετά από λίγο πνιγόμουν στη ίδια μου την απόγνωση. Φαντάσου ότι είσαι ο καλύτερος παίχτης σκακιού στον κόσμο και ο τίτλος βρίσκεται ανάμεσα σε εσένα και ένα τρίχρονο. Piece of cake σκέφτεσαι αρχικά, αλλά όταν έρθει η ώρα του αγώνα, εσύ σκέφτεσαι αν θα θυσιάσεις αξιωματικό ή αν θα κάνεις ροκέ, την ίδια στιγμή που ο αντίπαλός σου, μασουλάει το άλογο. Φυσικά είσαι αφελής αν πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις ένα τρίχρονο.

Επειδή η αντιπαράθεση κράτησε πάνω από τρίωρο και είναι αδύνατον να την αποδώσω, θα σας πω μόνο οτι ξεκίνησε από φιλοσοφικό επίπεδο, μα όσο οι απόψεις συγκρούονταν κατέληξα να εξηγώ “άγνωστες λέξεις” όπως φερ’ειπείν την “αυθυποβολή” που σχετίζεται με τα Στίγματα τα οποία ΔΕΝ είναι σύγχρονα θαύματα γιατί κατά κανόνα συμβαίνουν μόνο σε ανθρώπους εξαιρετικά θρησκόληπτους. Ότι τα ευαγγέλια που έχουν στις εκκλησίες ΔΕΝ είναι τα ΙΔΙΑ (!) που γράφτηκαν από τους τέσσερεις ευαγγελιστές αλλά τυπώθηκαν σε τυπογραφείο (ω ναι! σοβαρολογώ ειπώθηκε). Και φυσικά το ότι οι σύγχρονες θρησκείες είναι εξελιγμένες εκδοχές των προγενέστερων των οποίων τα έθιμα (χειμερινό ηλιοστάσιο, στολισμός στοιχείων της φύσης όπως π.χ. ΕΛΑΤΑ για την επιστροφή της Περσεφόνης, Άγιον Πάσχα καθορίζεται με σεληνιακό ημερολόγιο και άλλα πολλά κλασσικά εικονογραφημένα) διασκευάζονται σύμφωνα με τις ανάγκες της κάθε εποχής και κατ’επέκταση σύμφωνα με τις ανάγκες αυτών που τις διαχειρίζονται έμμεσα ή άμεσα.

Μάλιστα! Χρειάστηκε να τα διευκρινίσω όλα τα παραπάνω. Και στο τέλος τα αίματα άναψαν για τα καλά όταν του είπα ότι είναι υποκριτικό το να ασπάζεσαι το “αγάπα τον πλησίον σου” την ίδια στιγμή που έχει εμπάθεια (ή πιο σωστά πλην γραφικά θα έλεγα… σιχαμάρα) για τους Αλβανούς. Ξέχασα να το επισημάνω. Δεν έχει πρόβλημα με άλλους. Τούρκοι, Βούλγαροι, Κινέζοι, Άγγλοι Γάλλοι Πορτογάλοι, όλοι είναι εντάξει. Απλά οι Αλβανοί είναι κατώτεροι για κάποιο λόγο που ούτε ο ίδιος δεν μου εξήγησε. Η συζήτηση κατέληξε με αυτόν προσβεβλημένο από την επιλογή των λέξεων μου και του ύφους μου, να μου λέει οτι πλέον με θεωρεί πολύ (επι λέξει) “low” άτομο και εμένα να αποχωρώ από την καφετέρια γιατί δεν έχω τίποτα να πω με κάποιον που λέει οτι δε με εκτιμάει.

Εκείνος δεν ξέρω αν ξανασκέφτηκε κάτι από όσα είπα, αλλά εγω κατέληξα στο ότι ο μέσος άνθρωπος κρατάει ό,τι τον συμφέρει από αυτά που κατανοεί. Και αφού κατανοήσει ό,τι μπορέσει, σταματάει εκεί και οτιδήποτε άλλο το πολεμάει με δογματισμό, το αρνείται και το φιμώνει. Και οποιαδήποτε ανεξήγητα γεγονότα που υποδεικνύουν σε άλλη κατεύθυνση είναι συνωμοσίες των πολέμιών του για να κλονίσουν την πίστη του, ενώ τα ανεξήγητα γεγονότα ή φαινόμενα που τον σπρώχνουν προς τα εκεί που κοιτάει είναι “θαύματα” ή “θέλημα Θεού”. Ο μέσος άνθρωπος δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του και θέλει να πιστεύει ότι το σωστό και το λάθος πηγάζει από την συνείδηση κάποιας ανώτερης δύναμης που θα στείλει καμμιά δεκαριά εντολές στον πλανήτη. Φοβάται τον θάνατο και δε θέλει να είναι “τέλος”. Προετοιμάζεται σε αυτή την ζωή για μια άλλη ζωή που δεν έχει την παραμικρή εγγύηση ότι θα ζήσει, ξεχνώντας στην ουσία το ότι ίσως να έχει μόνο μία ευκαιρία να αφήσει το ίχνος του στην αιωνιότητα.

Το σωστό και το λάθος το αντιλαμβάνεσαι από τη στιγμή που αρχίζεις να κοινωνικοποιείσαι με τους υπόλοιπους ανθρώπους, διαδικασία που ξεκινάει από τη στιγμή που καταφέρνεις να επικοινωνήσεις με τους γύρω σου. Δεν χρειάζεσαι κανέναν να σου επιβάλλει κάποιον “τεχνητό”…συγνώμη, “θεϊκό” ηθικό κώδικα για να μην δολοφονήσεις κάποιον. Το γνώριζες και από πριν.  Ο θάνατος είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι δεν έχεις την πολυτέλεια του “θα το κάνω αύριο” . Είναι εδώ για να σε σπρώχνει στον κολοφώνα σου, και κάποιοι θέλουν να σου “πουλήσουν” παρηγοριά για αυτό!

Κλείνω με ένα βίντεο του Bill Hicks. Όταν συνειδητοποίησα τι είπε, το μυαλό μου ανατινάχτηκε από αισιοδοξία και μια περίεργη διαύγεια με κατέκλεισε. Μάζεψε όλα τα συμπεράσματα που έχουν γεννηθεί από την πρόοδο της κβαντικής φυσικής των τελευταίων δεκαετιών, την κοσμογονική θεωρία της θεωρητικής φυσικής και τα χώρεσε σε λίγες λέξεις. Δημιούργησε μια φιλοσοφική βόμβα μεγατόνων σοφίας και την εξαπέλυσε στο κοινό του. Και όταν έσκασε και το πυρηνικό μανιτάρι ορθώθηκε, αυτοί, μάντεψε… γέλασαν.

“Today a young man on acid realised that all matter is merely energy condensed to a slow vibration, we are all one consciousness experiencing itself subjectively, there is no such thing as death, life is only a dream and we are the imagination of ourselves.”

– Bill Hicks

Και αν κάποιοι χριστιανοί παρεξηγηθήκατε… συγχωρέστε με.

(Special thanks to Μιχάλης Καλούπης για το κλείσιμο)

Advertisements