To Be a Rock and Not to Roll

by Legion

StairwayToHeaven

Και αποφασίζεις οτι ήρθε η στιγμή να γράψεις κάτι καινούριο, στίβεις το κεφάλι σου με τα χίλια ζόρια κάτι πάει να γίνει, δεν σου κολλάνε οι παράγραφοι, βγαίνεις εκτός θέματος, ξεχνάς για τι πράγμα μιλούσες, πονοκεφαλιάζεις… Και ξάφνου, έρχεται η Ελεονώρα Ζουγανέλη να σου πει “τί είναι ροκ”.

Απολαύστε το απόσπασμα που με διαόλισε:

[ELLE: Είστε ροκ;
Ε.Ζ.: Η ζωή μου είναι ροκ. Εκεί που περιμένεις να κάνω κάτι, κάνω το αντίθετο.
ELLE: Τι είναι και τι δεν είναι ροκ;
Ε.Ζ.: Ροκ δεν είναι το εκκεντρικό. Είναι το ανατρεπτικό, το αυθόρμητο.
ELLE: Το ότι κυκλοφορείτε με μηχανή είναι ένα ροκ στοιχείο;
Ε.Ζ.: Και η μηχανή, και τα μαλλιά…
ELLE: Κράνος;
Ε.Ζ.: Το ξέχασα σε ένα μαγαζί και δεν έχω βρει χρόνο να αγοράσω άλλο. Κι αυτό ροκ δεν είναι;]

(Ναι είναι από συνέντευξη στο περιοδικό ELLE. Μην ρωτήσετε πως και γιατί βρέθηκα να διαβάζω ELLE, δεν έχει σημασία τώρα και όχι δεν είμαι gay.) Θα μου πει κάποιος τώρα, “ε καλά και γιατί κάνεις έτσι; Κομμάτι του image making ήταν που πήγε λίγο στραβά ή ακούστηκε λάθος.” Αποδέχομαι ότι είναι πταίσμα αλλά είναι και συνενοχή για πολλά άλλα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί και δεν ξέρω αν είμαστε όλοι μάρτυρες αυτών. Δεν είναι δα και η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που η μουσική βιομηχανία καπηλεύεται λίγη από τη λάμψη και τη δόξα του στοιχείου της φύσης που λέγεται ροκ. Και είναι εξίσου εκνευριστικό, όσο και κολακευτικό.

Υπήρξαν κάποτε εποχές που φιλοξένησαν στις μέρες τους καλλιτέχνες με ανατρεπτικότητα και αυθορμητισμό οπως λέει και η Ελεονώρα. Σκέφτηκαν έξω από το κουτί, φαντάστηκαν εικόνες και συγχορδίες από τις σκοτεινές γωνιές του τότε καταπιεσμένου ανθρώπινου ψυχισμού και μας τις πέταξαν στα μούτρα και εμείς είπαμε και ευχαριστώ. Με τη μουσική τους είχαν τη δύναμη είτε να εμπνέουν τους ανθρώπους, οθώντας τους στην καθε μία “προσωπική” τους επανάσταση (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), είτε να δημιουργούν μνήμες δυνατότερες και από αυτές του πρώτου τους φιλιού, είτε και στις χειρότερες περιπτώσεις, να τρελαίνουν τους δέκτες της μουσικής τους κυριολεκτικά οδηγώντας τους στην αυτοκτονία. Όπως και να’χει, δεν έχεις παρά να σταθείς με δέος μπροστά σε αυτό το θηρίο, που άλλοτε σε μισεί και άλλοτε σ’αγαπάει που ονομάζουμε ροκ.

Τον Μάιο του 2009 οι θεοί με ευλόγησαν να μπορέσω να δω στο ΟΑΚΑ τη συναυλία των AC/DC. Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι, που σε άλλη περίπτωση θα είχαν βρεθεί εκεί για να εκσφενδονίσουν αντικείμενα και βρισιές για χάρη κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας, ήταν εκεί μαζεμένοι σε τόσο φιλική διάθεση που ακόμα θυμάμαι τα χαμόγελα άγνωστων ανθρώπων προς άλλους άγνωστους ανθρώπους, κάθε ηλικίας, κάθε καρυδιάς καρύδι. Μόνο το πνεύμα της ροκ μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο. Χιλιόμετρα καλωδίων, αμέτρητα αμπέρ ενισχυτών, μυρωδιά μπύρας και μπάφου παντού.Ο Johnson κρεμιέται από την καμπάνα στη σκηνή και το Hells Bells μου προκαλεί ντελίριο χωρίς ίχνος χημικής ουσιάς στο αίμα μου… Και μετά η στιγμή που βλέπεις το πνεύμα της ροκ να καταλαμβάνει το σώμα ενός ανθρώπου. Ο Angus Young 70 χρονών παππούς, ξεκινάει το στριπτήζ του, και αφού μένει γυμνός, σολάρει πάνω στην κιθάρα του επι 20 λεπτά τρέχοντας ταυτόχρονα πάνω-κάτω στο γήπεδο. Και ξέρεις καλά οτι όση κοκαΐνη και να ρούφηξε δεν είναι αρκετή για να το καταφέρει αυτό. Απαιτείται πάθος και δαιμονισμός από κάτι.

Σήμερα, έρχεται και το MAD να μου πει τί είναι ροκ. Τα Κόκκινα Χαλιά, ο Νίκος Μίχας, οι Μέλισσες και ένας κυριούλης παρουσιαστής με βλεφαρόπτωση (Γεωργαντάς θαρρώ) που μου πουλάει Motion θετικής ενέργειας, κάνουν κάθε χρόνο συναυλία σε μεγάλες πόλεις… Περιοδεία δηλαδή. Roadtrip δηλαδή. Έτυχε πριν μερικά χρόνια να παρευρίσκομαι σε μία από δαύτες σαν security crew για μερικά ευρώ, με καθήκον να προστατεύω τα ψυγεία από τις ορδές των τζαμπατζήδων. Μέσα στη αφέλειά μου θεώρησα οτι θα επρόκειτο για εύκολη δουλειά. Αλίμονο όμως. Τέλος πάντων, μετά ήταν αργά. “Σκάσε και κολύμπα εδώ που με έφερες” μου είπα και συνέχισα να σπρώχνω πίσω τους αγενείς και να κάνω τα στραβά μάτια για τους πιο ευγενικούς τζαμπατζήδες. Στη σκηνή παρόλα αυτά δεν θυμάμαι ποτέ να είδα το πάθος του Angus. Το μόνο που είδα και άκουσα ήταν ένα ξιπασμένο ποζεριλίκι, ντυμένο με πανάκριβα σκισμένα “κουρέλια” της τελευταίας μόδας, καψουροτράγουδα (μόνο! λες και η ανθρωπότητα εχει λύσει όλα τα υπόλοιπα προβλήματά της) πασπαλισμένα με λίγα “hard rock” drum solo και παραμορφωμένες κιθάρες ξεκαρφώματος και για γαρνιτούρα, τις υστερικές τσιρίδες έφηβων κοριτσιών που πονούσαν για κάποιον άντρα της ζωής τους και εκείνη τη βδομάδα διαφορετικό από αυτόν της προηγούμενης βδομάδας.

Δύο ροκ συναυλίες. Βγαλμένες από διαφορετική εποχή. Αν μη τι άλλο, διαπιστώνεις οτι ο πήχης έχει πέσει πάρα πολύ χαμηλά. Και κυρίως διαπιστώνεις μέσω της σύγκρισης, οτι τελικά η ροκ, ΔΕΝ είναι είδος μουσικής, αλλά μια θεότητα. Μια ιδέα που σπρώχνει την ανθρωπότητα προς το καλό της, ακόμα και εν αγνοία της καμμιά φορά. Ροκ δεν είναι μόνο οι Deep Purple ή οι Led Zeppelin. Ροκ είναι και ο “άπλυτος” ροκάς με τα σκουλαρίκια και τα μαύρα πέτσινα που θα σηκωθεί από τη θέση του στο μετρό για να κάτσει η γιαγιά ενώ τα φαινομενικά καλά, περιποιημένα παιδιά δε θα δώσουν δεκάρα. Ροκ ήταν και ο Picasso όταν ζωγράφιζε τη Guernica και ο Van Gogh που πέθανε στην ψάθα πιστός στο ταλέντο του. Ροκ ήταν και ο Marquis de Sade όταν έδειξε τον δρόμο προς τη σεξουαλική απελευθέρωση. Ροκ είναι και το κογιότ που δεν τα παράτησε ποτέ με το μπιμπίπ και συνεχίζει να ψωνίζει προϊόντα της Acme δίνοντας δουλειά σε τόσες οικογένειες εργαζομένων. Ροκ είναι να έχεις τρόπους σε μια εποχή που η ευγένεια θεωρείται φλωριά. Ροκ είσαι και εσύ, που οδηγάς μηχανή με κράνος γιατί σκέφτεσαι όλους αυτούς που θα υποφέρουν αν τα μυαλά σου χυθούν στην άσφαλτο, όταν φρενάρεις σε διασταύρωση εν ώρα αιχμής, για να περάσει κάποιος με Ι.Χ. παρόλο που έχεις προτεραιότητα, ώστε να μην περιμένει για πάντα εκεί και εσένα δε σου κοστίζει τίποτα γιατί στο επόμενο φανάρι θα περάσεις ανάμεσα από τα αμάξια και θα βγείς πάλι μπροστά τους.

Σίγουρα, ροκ δεν είναι τα μαλλιά μας ή τα ρούχα μας. Και όχι δεσποινίς Ζουγανέλη, δεν είναι ροκ να οδηγάς χωρίς κράνος. Χαζό και ανώριμο είναι. Ακριβώς όσο χαζές και ανώριμες ήταν και οι καταχρήσεις και τα ναρκωτικά για τους τότε ροκάδες, με τη μόνη διαφορά πως η ανωριμότητα τότε ήταν εργαλείο έμπνευσης και όχι αυτοσκοπός του φαίνεσθαι.

Ποτέ μην θαυμάζετε απόλυτα κάποιον αν κάποιος άλλος τον έχει ξεπεράσει στο παρελθόν. Θαυμάστε την προσπάθεια μα όχι το αποτέλεσμα. Μην βαφτίζετε ροκ τίποτα που δεν έχει ζυμωθεί με πάθος και πόθο. Πιστέψτε στο ροκ γιατί οι θεοί βρίσκονται κάπου ανάμεσα στις νότες του. Γιατί το ροκ, ό,τι και να’σαι, άμα δεν το’χεις, να το φοβάσαι!

(Αλήθεια, πάντως, δεν είμαι gay. Jus’ sayin’…)

Advertisements