Αμνησία

by Legion

Roadtrip

Θυμάμαι ήταν ένα κολασμένα ζεστό πρωινό κάπου στα μέσα του Αυγούστου. Έδειχνε ότι ο καύσωνας θα ήταν αφόρητος και ανελέητος και εκείνη τη μέρα. Παρόλα αυτά, θα λειτουργούσε σαν κίνητρο και όχι σαν εμπόδιο για μια εκδρομή προς την άλλη μεριά της Χίου. Το ντεπόζιτο της μοτοσυκλέτας ήταν γεμάτο, δύο μεγάλα μπουκάλια νερό στο σακίδιο, καινούριος καπνός, κράνος, το κλειδί στη μίζα γυρνάει και αφήνω συμπλέκτη. Βρίσκομαι στο νότιο άκρο του νησιού, η άσφαλτος τσουρουφλάει τα λάστιχα μου και μετά από λίγο βγαίνω από την ασφάλεια του κεντρικού νέου δρόμου. Πορεύομαι πλέον σε ένα στενό δαιδαλώδη επαρχιακό δρόμο, μέσα σε μία ολοζώντανη, πράσινη σήραγγα πευκοδάσους, που με καλοσόρισε με τη μυρωδιά του ρετσινιού να ξεχειλίζει από παντού. Η ανάβαση δύσκολη και επικίνδυνη. Οι στροφές κλειστές χωρίς ορατότητα, με μοναδικό συνταξιδιώτη μου, τον βαθύ γκρεμό να παραμονεύει το σφάλμα μου στην άκρη του οδοστρώματος. Μα ο δρόμος είναι μαγικός και σαν φίλος καλός δε με άφησε ποτέ να φύγω από πάνω του γιατί κάτι ήθελε να μου δείξει. Μερικά χιλιόμετρα αργότερα είχα κατακτήσει την πλαγιά και βγήκα στη άλλη πλευρά του βουνού αγγίζοντας πια την δυτική ακτή του νησιού λίγο πιο έξω από το Λιθί. Και όταν και το τελευταίο πεύκο πέρασε από δίπλα μου, ανατινάζεται μπροστά μου η γαλάζια απεραντοσύνη του καλοκαιριού. Στα δεξιά μου, πανύψηλα πεύκα ριζωμένα ανάμεσα στα βράχια σαν πράσινη κουβέρτα καλύπτουν το βουνό και απο την άλλη πλευρά το γαλάζιο τίποτα του Αιγαίου. Το μόνο που με χωρίζει από την απέραντη γαλάζια άβυσσο θάλασσας και ουρανού είναι ο γκρεμός. Από αριστερά ο θαλασσινός άνεμος και ο ήχος των κυμάτων πνίγει τα αυτιά μου, από δεξιά ο βόμβος των τζιτζικιών και ο θόρυβος των δέντρων και στο κέντρο το μονότονο μουγκρητό του κινητήρα μου. Ο δρόμος σκαρφαλώνει σαν κισσός την απόκρυμνη πλαγιά του βουνού. Η μοτοσυκλέτα πιστή φίλη συνεχίζει το ταξίδι προς τον βορρά του νησιού. Είδα και άλλα θαυμαστά μέρη. Κρυφές ολόλευκες παραλίες ανάμεσα στην αγκαλιά δύο λόφων που πατούν στη θάλασσα, είδα σπηλιά να περιμένει με ανοιχτό στόμα τους “περίεργους” για να τους ταΐσει περιπέτεια ή απογοήτευση, ποιός ξέρει. Είδα εικόνες ομορφιάς που δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Την επιστροφή επέλεξα να την κάνω από τον ίδιο δρόμο. Ήταν το ίδιο όμορφο με μόνη διαφορά ότι στα δεξιά μου έβλεπα τον ήλιο να βυθίζεται στην γαλάζια άβυσσο, βάφοντας την με την κατακόκκινη ήττα του.

Δύο μέρες μετά έφυγα από το νησί και επέστρεψα στη Αθήνα. Τρείς μέρες μετά, όλα αυτά που είδα, άκουσα και μύρισα, κάηκαν. Καίγονταν για μία ολόκληρη βδομάδα και τώρα εκεί που μιλάμε υπάρχει μόνο τέφρα και μαύρη λάσπη. Πρίν μερικές βδομάδες διάβασα μια είδηση. Έλεγε ότι δεν θα ληφθεί καμμία αποζημίωση για τις καταστροφές της πυρκαγιάς της Χίου γιατί οι τοπικοί φορείς δεν έκαναν ποτέ αίτημα μέσα στην προβλεπόμενη διορία προς την ευρωπαϊκή ένωση. Μάλλον το ξέχασαν, ποιός ξέρει. Μπορεί να μην το είχαν προγραμματίσει καν εξ’ αρχής. Γενικά, οι ιθαγενείς εδώ πάσχουν από κάποια πάθηση στη μνήμη τους εδώ και καιρό. Δε θυμάμαι ούτε εγώ από πότε. Ίσως γιατί γεννήθηκα μέσα στην αμνησία τους και έμαθα και εγω να ξεχνάω. Η γενιά μου -λένε οι μεγαλύτεροι- είναι μουρόχαυλοι νιχιλιστές, χωρίς ιδανικά, χωρίς πρότυπα, χωρίς όνειρα, στόχους, μεράκι, προκοπή, παραδόσεις… Η γενιά των greeklish που δεν ξέρει να μιλάει και να εκφράζεται. Η γενιά που δεν αγάπησε τίποτα!

Και έχουν απόλυτο δίκιο! Η αιτία είναι ασήμαντη τώρα πια. Δεν έχει καμμία σημασία ποιά γενιά-κρίκος έσπασε και δεν έφτασαν και σε εμάς όλα τα προαναφερθέντα που είχαν οι γονείς μας. Αν και η δική μου θεωρία είναι ότι μπορεί να ξέχασαν να μας τα δώσουν. Όπως και να’χει, η γενιά μου δεν αγάπησε τίποτα. Δεν αγάπησε την εργασία γιατί δεν εργάστηκε ποτέ. Εργασία, βλέπεις, είναι ό,τι είναι σε γραφείο και πληρώνεσαι αρκετά για να αγοράσεις χλίδα. Δεν αγάπησε πρότυπα γιατί από νωρίς κατάλαβε ότι τελικά επιβραβεύεται ο τεμπέλης και ο απατεώνας που έχουν θράσσος. Παράδοση; Ιστορία; Δεν καταλαβαίνω… Αφού στη Σμύρνη το ’22 δεν έγινε και τίποτα. Ένας συνωστισμός εκεί στο λιμάνι ήταν όπως είπε και η Ρεπούση. Ε, έτσι θα έγινε. Δεν μπορούμε να γράψουμε ούτε μισή λέξη χωρίς να κάνουμε τουλάχιστον ένα γραμματικό λάθος. Θέλουμε και όνειρα από πάνω; Γιατί να κάνεις όνειρα αφού όλα τέφρα και μαύρη λάσπη καταλήγουν. Και αλίμονό σου αν είναι κάτι που είχες αρχίσει να αγαπάς. Όποιος τόλμησε να αγαπήσει κάτι και έγινε καλός με αυτό, ή πέθανε ή έφυγε στο εξωτερικό, μακριά από την υπέροχη πατρίδα του με τον Ήλιο, τον γαλανό ουρανό και τα σκυλάδικα της εθνικής οδού. Οπότε μην αγαπήσεις τίποτα ποτέ. Νιχιλισμός. Δε σε νοιάζει τίποτα και δεν θυμάσαι τίποτα.

Θυμήσου μόνο μέχρι εκεί που φτάνει η επικαιρότητα και τα δελτία ειδήσεων για να κάνεις ότι έχεις άποψη κιόλας στις συζητήσεις. Αν δεν προβάλεται πλέον γιατί να το θυμάσαι; Σε τί οφελεί να θυμάσαι μια δολοφονία ενός 15χρονου από σφαίρα αστυνομικού; Ή τα σκάνδαλα με το Βατοπέδι, διεφθαρμένους πολιτικούς σαν τον Τσοχατζόπουλο και τον Κοσκωτά; Μήπως την παράδοση του Οτσαλάν από την Ελληνική Κυβέρνηση; Το “Ευχαριστούμε τους φίλους μας τους Αμερικάνους” του Σημίτη μετά την κρίση των Ιμίων; Το χρηματιστηριακό κραχ του 1999; Τη Siemens; Άχρηστες πληροφορίες. Γιατί να ζητήσεις αποζημίωση για μια καταστροφική πυρκαγιά που αφάνισε το ένα τρίτο του φυσικού πλούτου ενός νησιού; Κανείς δε θα σε παρεξηγήσει γιατί κανείς δε θα το θυμάται τώρα που οι φλόγες έσβησαν.

Δεν θυμάσαι τι ψήφιζες τα προηγούμενα 40 χρόνια γιατί η αλυσίδα “υπόσχεση-κυβέρνηση-ψέμα-εκλογές” επαναλαμβάνεται κάθε τέσσερα χρόνια με τα ίδια πολιτικά τζάκια. Ούτε στις προηγούμενες θυμόσουν γιατί πάλι τέφρα και μαύρη λάσπη βλέπω.

Θυμάμαι την ομορφιά που αντίκρυσα εκείνο τον Αύγουστο πάντως, και ξέρω οτι δεν θα την ξαναδώ. Θλίβομαι που δεν ήμουν εκεί μερικές μέρες ακόμα για να σβήσω και εγώ ένα δέντρο τουλάχιστον! Οργίζομαι που είδα την καταστροφή μέσα από μία οθόνη. Και την επόμενη φορά που θα βρεθώ σε αυτή τη διαδρομή τίποτα δε θα είναι ίδιο.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα γιατί το γράφω αυτό. Ούτε μπορώ να βγάλω κατακλείδα. Δεν υπάρχει κατακλείδα για κάτι τέτοιο. Ενδέχεται να είναι απλά μια γκρίνια που ταιριάζει στην εποχή. Ενδέχεται όμως να μην είμαι ο μόνος που θυμάται τις όμορφες διαδρομές του να καίγονται παρόλο που πέρασε τόσος καιρός και να βλέπει το συσχετισμό της συλλογικής αμνησίας των ανθρώπων γύρω του με την τέφρα και την μαύρη λάσπη.

Τα πρώτα δεντράκια έχουν ήδη φυτρώσει δειλά δειλά. Γιατί σε αντίθεση με εμάς, η μητέρα Φύση θυμάται.

Advertisements