Η Υποτίμηση της Βλακείας

by Legion

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη χαρά που ένιωσα τη στιγμή που είχα «κατεβάσει» το πρώτο μου mp3, με τίτλο Bodies – Drowning Pool. Ήταν η εποχή των 56kbps dial-up συνδέσεων που η μάνα σου γκρίνιαζε κάθε τρεις και λίγο γιατί το τηλέφωνο ήταν μονίμως απασχολημένο και όποτε το σήκωνε για να πάρει κάποιον άκουγε κάτι σαν τον R2D2 on crack. Έκανε δύο γεμάτες ώρες για να ολοκληρωθεί, το έβαλα να παίξει παρόλο που δεν είχα κάρτα ήχου για να το απολαύσω (ήταν πολυτέλεια τότε), απλώς για να δω τα δευτερόλεπτα στο media player να κυλάνε ενώ εγώ χοροπήδαγα από τη χαρά μου.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στα 12 Τετραγωνικά

Εκείνη την εποχή λοιπόν, λόγω των δυσκολιών αυτών, ο μέσος έφηβος χρήστης του διαδικτύου έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικός και επιλεκτικός στο τί θα αφιέρωνε τον χρόνο του για να αποκτήσει στον δίσκο του. Με αυτόν το γνώμονα μεγάλωσα εγώ και η γενιά μου και φτάσαμε να ενηλικιωνόμαστε κάπου κοντά στο DSL, όταν πλέον το streaming ήταν γεγονός. Και φτάνουμε στο σήμερα που οι ταχύτητες είναι ιλιγγιώδεις και με τρία κλίκ ξέρεις τον καιρό, πληρώνεις λογαριασμούς, μιλάς με τους φίλους σου και ακούς μουσική ταυτόχρονα.

Ζήσαμε το internet από την κούνια του (εννοώ την ουσιαστική του γέννηση, δηλαδή από τη στιγμή που ο μέσος άνθρωπος είχε πρόσβαση σε αυτό) μέχρι σήμερα που η εξέλιξη του είναι αλματώδης και ο εγκέφαλός μου πονάει όταν σκέφτεται «Πόσο ακόμα μπορεί να βελτιωθεί πλέον;». Πέρα όμως, από τα νούμερα και τις στατιστικές και τα mbps, είδαμε το internet να μεγαλώνει και σαν νοήμων οργανισμός και να διαμορφώνει προσωπικότητα. Αναφέρομαι στην ιντερνετική κουλτούρα που χτίστηκε από τον συλλογικό νου όλων των χρηστών όπως ακριβώς χτίζεται και μια τερμιτοφωλιά κόκκο-κόκκο σαν ενιαίο αρχιτεκτόνημα με δική του λογική χωρίς όμως συνεννόηση μεταξύ των εντόμων που το κατασκευάζουν. Και μιλάμε για έναν κόσμο φτιαγμένο όσο το δυνατόν πλησιέστερα, ή μάλλον όσο λιγότερο ουτοπικά σε αυτό που λέμε άμεση δημοκρατία.

Αλίμονο όμως, στα δημιουργήματα του Ανθρώπου κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν του, γιατί ο ίδιος δεν είναι τέλειος. Υπάρχουν αρκετά ελαττώματα και ενοχλητικά στοιχεία στον κυβερνοχώρο αλλά τελευταία σκέφτομαι ιδιέταιρα το θέμα του trolling. Trolling (ή τρολάρισμα στα ελληνικά) είναι μία κατάσταση που κάποιος, εν γνώση του, προσπαθεί να προκαλέσει εκνευρισμό, την οργή ή την συναισθηματική φόρτιση των αναγνωστών σε κάποιο άρθρο/δημοσίευση/βίντεο ή ακόμα και να ερεθίσει μια προϋπάρχουσα διαφωνία τρίτων ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, γράφοντας σχόλια άσχετα με το αρχικό θέμα, ή υποστηρίζοντας θέσεις και απόψεις που καμμιά φορά ούτε και ο ίδιος πιστεύει, μόνο και μόνο για να διασκεδάσει με τις εξοργισμένες απαντήσεις των θυμάτων του.

Δεν λέω, μερικά άτομα είναι αρκετά έξυπνα και τα αποτελέσματα είναι κωμικοτραγικά ή ξεκαρδιστικά. Κάποια θύματα επίσης, θα τολμούσα να πω ακόμα και χαιρέκακα οτι το αξίζαν. Αλλά από τότε που άρχισε να γίνεται μόδα και ο όρος «τρολάρισμα» μπήκε στα σπίτια μας και τον ξέρει και η γιαγιά μας πια, δίνοντας την ιδέα σε όλους πλέον οτι μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, στον κυβερνοχώρο επικράτησε το χάος. Οι ενοχλητικές επιπτώσεις που παρατηρώ κατά καιρούς είναι αρκετές αλλά μερικές από τις βασικότερες είναι οι εξής:

Πλέον, το trolling αποτελεί την τέλεια δικαιολογία. Όσο ηλίθιο, βλακώδες, ή χαζό κι αν είναι κάτι που μόλις είπες, έγραψες ή δήλωσες κάπου, μπορείς απλά να το διορθώσεις με την φράση «Χα, σε τρόλαρα!» και αυτομάτως the joke’s on them. Υποτιμήσαμε λοιπόν, την αξία του βλάκα. Όπως το ακούτε. Ο βλάκας μπορεί να μην είναι ευχάριστος αλλά ειναι φίλος της ανθρωπότητας. Ο βλάκας φίλος μας, μας έδειχνε (συνήθως με την απλή παρατήρηση του) τι να ΜΗΝ κάνουμε. Είναι το παράδειγμα προς αποφυγή προκειμένου να είσαι ασφαλής από μια τεράστια γκάμα δεινών καταστροφών. Είτε είναι απλώς αποτυχία του ενστίκτου αυτοσυντήρησης κάποιου παθαίνοντας κάτι εξωπραγματικά φαντασμαγορικό πλην γελοίο, είτε είναι γκάφα που θα σε κάνει να ντραπείς και να χάσεις κάποια αξιοπρέπεια στο κοινωνικό σου σύνολο, είτε σημαντικές αποφάσεις της ζωής κάποιου που δεν πήρε όσο σοβαρά θα έπρεπε. Μου έχει λείψει η εποχή που μπορούσα να διαβάσω κάποιο σχόλιο στο Youtube και να μείνω εμβρόντητος από το μέγεθος της βλακείας κάποιου. Πλέον σκέφτομαι το μέγεθος της βλακείας αλλά αμέσως μετά αναρωτιέμαι μήπως είναι απλά κάποιος εξυπνάκιας που θέλει με κάποιο μαζοχιστικό κομμάτι του ψυχισμού του, ανθρώπους να τον βρίζουν ανώνυμα ενώ ξέρει οτι έχει άδικο, οτι τελικά ΔΕΝ είναι αστείο και οτι τίποτα καλό δεν βγαίνει από αυτό. Μέχρι να το σκεφτώ όλο αυτό, η στιγμή για να βρίζω ή να γελάσω έχει πλέον περάσει, «αθωώνοντας» τον βλάκα λόγω αμφιβολιών.

Ανάγοντας τον βλάκα σε «εξυπνάκια» διαταράσσεται το κοινωνικό οικοσύστημα. Τις προάλλες διάβασα ένα στάτους από ένα προφίλ ονόματι «Katerina Yfanti» η οποία γκρίνιαζε επειδή αναγκάστηκε ξαφνικά να χρησιμοποιήσει μετρό, μάλλον επειδή για κάποιο λόγο δεν μπορούσε να πάρει ταξί εκείνη τη μέρα, και παραπονιόταν για το επίπεδο των ανθρώπων που συναντούσε γύρω της και για τις μυρωδιές τους. Κλείνοντας, δήλωσε οτι επιθυμεί να ανέβει το εισιτήριο στα 10-15 ευρώ ώστε να μπαίνουν μόνο κανονικοί άνθρωποι μέσα. Δεν γνωρίζω αν το προφίλ αυτό ήταν πραγματικό. Και δεν με νοιάζει. Αυτό που με νοιάζει είναι οι άλλοι εξυπνάκηδες από κάτω στα σχόλια που καμαρωτά και περιπαιχτικά γράφουν «You have been trolled». Είναι το αισιόδοξο σενάριο αυτό. Έχουν την εντύπωση οτι δεν υπάρχουν πραγματικές Κατερίνες Υφαντή εκεί έξω. Έχουν την εντύπωση οτι μόνο για πλάκα κάποιος μπορεί να δηλώσει δημόσια οτι θεωρεί τον εαυτό του τόσο ανώτερο που περιφρονεί το μετρό λόγω των κοινών θνητών που τολμούν να κυκλοφορούν γύρω του. Για φαντάσου όμως να ισχύει; Αν όντως κάποια άτομα θέλουν σφαλιάρες; Στο είπε στη μούρη σου και εσύ το αγνόησες αξιωματικά ως αναληθοφανές. «Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ βλάκας» ε;

Κυρίες και κύριοι, άλλο το να κάνεις μια πετυχημένη φάρσα σε κάποιον ή να του κάνεις ένα εύστοχο και αστείο σχόλιο, και άλλο το να φλυαρείς στο ίντερνετ για ό,τι ΜΑ Ο,ΤΙ βλακεία μπορεί να κατεβάσει η κούτρα σου έχοντας το ακαταλόγιστο και το καταφύγιο του trolling. Ήρθε ο καιρός να καταλάβουμε οτι τελικά είμαστε κύριοι των σκέψεων μας, αλλά σκλάβοι των λόγων μας. Αν θες να σε παίρνει σοβαρά κάποιος και να χρίζεις αξιοπρεπούς αντιμετώπισης καλό θα ήταν να ζυγίζεις τις λέξεις σου και να κάνεις αυτοκριτική. Καμμιά φορά τα αστεία σου θα είναι αποτυχημένα, θα πεις καμμιά εξυπνάδα, θα πεις καμμιά βλακεία, θα επιμείνεις για κάτι που δεν ισχύει… Δεν πειράζει! Απλώς παραδεχόμαστε τα λάθη μας αξιοπρεπώς, γιατί από αυτά μαθαίνουμε και προσέχουμε.

Advertisements